Selecteer een pagina

LIFE IS NOT ABOUT HOW MANY BREATHS YOU TAKE

BUT ABOUT THE MOMENTS THAT TAKE YOUR BREATH AWAY

Schrijf een nieuw bericht voor het Gastenboek

 
 
 
 
 
 
 

Velden gemarkeerd met * zijn verplicht.
Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
Het kan zijn dat je bericht pas zichtbaar wordt nadat we het beoordeeld hebben.
We houden het recht om berichten te wijzigen, te verwijderen, of niet te publiceren.
64 berichten.
Astrid Astrid uit Haren schreef op 2 januari 2019 om 20:54:
Lieve Jeroen, vanaf de kleuterklas hadden we een band vanwege onze gedeelde verjaardag. Dat heb ik altijd heel bijzonder gevonden. We waren zelfs niet met z’n tweeën, maar met z’n drieën op dezelfde dag jarig. En op de middelbare school in iets andere samenstelling weer. 28 januari. Dat is het bijna, maar je wordt niet meer ouder met mij. Dat vind ik onvoorstelbaar en heel verdrietig. Je was een heel fijn mens en ik ben heel blij dat je mijn klasgenoot was en dat ik je later ook nog heb ontmoet. Je was op school altijd aardig en ‘normaal’, wat zoiets betekent als oprecht en jezelf. Je liet je niet gek maken, maar ik heb wel veel om je gelachen. Het is heel raar dat jij, initiatiefnemer van een paar geslaagde reunies, er bij een volgende niet bij zult zijn. Je wordt gemist. Ik wens Karen, je vader en broers heel veel sterkte. Liefs, Astrid
Arthur Scheper Arthur Scheper uit Groningen schreef op 1 januari 2019 om 22:03:
Wat zal het zijn geweest? 1982-83, klas 4-5 van ’t Kompas dat - in het weekend op zaterdagen of tijdens schoolvakanties - met regelmaat in alle vroegte onze deurbel ging. Op de stoep stonden dan twee jongens. Beiden in een Leopard trainingspak, beiden met een dik bos haar en een bal onder de arm. De ene jongen was Erik, de andere was jij, Jeroen. ‘Kom je voetballen?’ vroegen jullie dan. Zo’n mooie vraag. En een dierbare herinnering. Ik zal ‘m koesteren. Lieve Erik, Paul, Karen en Theo, heel veel sterkte samen.
Anita Boerema Anita Boerema uit Leens schreef op 1 januari 2019 om 14:39:
Samen hebben we gewerkt op merel 40 in Bedum. Een leuk team en jij was een gezellige collega. Na een aantal jaren is het hele team uit elkaar gegaan. Ieder ging weer iets doen wat bij hem/haar paste. Wat had je een goede keus gemaakt. Dit was wat je voldoening gaf. Je eigen bedrijf en vooral het vele reizen. We (ons team) hoorden de verhalen graag als we weer samen uit eten gingen. Helaas werd je ziek, en daar werd je heel verdrietig van. Je wilde haast geen contact meer. Soms maakte ik me erg zorgen over hoe verdrietig je kon zijn. geen uitzicht meer hebben. Maar we hoefden niet langs te komen. Het was jou gevecht. Toch dacht ik; het komt wel goed. Maar toen kwam het berichtje. Dat was erg schrikken en een groot verlies. Ik heb veel verdriet, maar ik weet dat je nu bij God bent. En ik geloof dat het daar dan toch echt goed is. Je laat veel lieve mensen achter. Wens ze veel sterkte en moed om verder te gaan. Ik zal je niet vergeten.
Harco Fleurke Harco Fleurke uit Bedum schreef op 31 december 2018 om 19:23:
Beste naasten van Jeroen, Ik heb Jeroen niet gekend, maar zag zijn kaart met foto staan bij mijn buuv Anne (oud collega van Jeroen). Het heeft mij geraakt en ik wil graag mijn steun betuigen aan allen die Jeroen moeten missen. Heel veel sterkte.
Nelleke Nelleke uit Groningen schreef op 31 december 2018 om 15:39:
Lieve Jeroen, Een paar jaar geleden kregen we weer contact via de reünie van de lagere school. Jij was mijn eerste vriendje op die jonge leeftijd. Ik weet nog heel goed dat ik op jouw verjaardagsfeestje mocht komen. Je hebt me daar laatst nog een foto van gestuurd. Ik herinner me ook de dag dat ik een ringetje van jou kreeg met een hartje. Dat ringetje heb ik nog steeds. Die gaat ook niet meer weg... Die keer dat we in Groningen gingen bijpraten, je was zo levenslustig. Je vertelde over je grote liefde Karen en de reizen die je met haar samen had mogen maken, jouw eigen bedrijf, je nieuwe stek in Assen. Niet lang daarna werd alles anders. Dat deed me veel verdriet. Ik wist hoe het was om met chronische pijn te leven, maar ook ik kon jou niet meer helpen dan door te vertellen hoe ik ermee omging. Ik had graag meer tijd met je door willen brengen lieve Jeroen. Wat zullen Karen, jouw vader, Erik en Paul je vreselijk missen. Ik wens de familie en alle vrienden heel veel sterkte toe.

Jeroen heeft het leven omarmd en ten volle geleefd.

Hij was dankbaar voor alle adembenemende, mooie momenten die hij heeft meegemaakt. Hij hield van mensen en van het leven en nam graag mensen mee om hun ook adembenemende momenten te bezorgen. Jeroen koos ervoor andere landen te ontdekken en andere culturen te leren kennen. In het moment te zijn en te genieten van alle mooie dingen die er zijn. Niet wachten tot later, maar voor zover mogelijk nu gaan en doen wat bij je past en in je hart leeft. Hij was en is hierin een voorbeeld voor ons. Helaas is hij ons voorgegaan op de laatste reis, die we allemaal een keer gaan maken. 

Wij proosten op Jeroen, de allerliefste zorgzame, humoristische, grappige, knappe, leuke, man, zoon, broer, broertje, zwager, oom, neef, collega, vriend die wij ons maar konden wensen.

Voor altijd in ons hart!